Profeti Muhamed e kthente te miren me te mire e nderin me nder.


Profeti salallahu alejhi ue selem e ka ruajtur miresine qe i eshte bere dhe eshte munduar ta ktheje ate, qedhe nese keta njerez kane qene te ndryshem me besimin e tij (jobesimtaret). Argument per kete eshte fakti se kur i erdhen disa njerez qe te ndermjetesonin per te liruar roberit e luftes se Bedrit, Profeti salallahu alejhi selen nuk pranoi askend prej tyre, por ai tha: Nese do te me kerkonte Mut’im bin Adij qe ti liroja te gjithe keta rober, une do ta beja.
Profeti permendi pikerisht Mut’im bin Adij sepse ai ishte i vetmi person i cili e mori ne bese dhe mbrojtje ne Meke kur u kthye nga Taifi, Profeti salallahu alejhi ue selem hyri ne Meke krenar edhe pse ecte mes armiqve dhe atyre qe donin ta vrisnin e ta asgjesonin.
Profeti Muhamed e mbajti mend kete miresi dhe ishte i gatshem qe ta kthente te njejten nese ky person do te ishte gjalle, madje edhe nese behej fjale per lirimin e atyre qe kishin luftuar muslimanet dhe kishin derdhur gjakun e pafajshem te tyre.
Po pyetja vjen: A jemi ne te tille?

Shkruajtur nga: Bledar Haxhiu

(Visited 30 times, 1 visits today)

You may also like

LEAVE A COMMENT